داد كه براى خود وصىّ معيّن نمايد . حديث ( 33 ) پدرم رحمة الله عليه ، از سعد بن عبد الله ، از احمد بن محمّد ، از حسن بن محبوب ، از عبد الله بن غالب اسدى ، از پدرش از سعيد بن مسيّب نقل كرده كه گفت : از حضرت على بن الحسين عليهما السّلام پرسيدم : خداوند متعال مقصودش از « النّاس » در آيه شريفه چه كسانى مىباشد ؟ * ( لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً ) * ( و اگر نه مكروه بود اين كه باشند آدميان همه يك گروه مجتمع . . . ) امام عليه السّلام فرمودند : مقصود خداوند متعال از « الناس » امّت حضرت محمّد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم مىباشد بنا بر اين معناى اين فقره از آيه و فقره بعدى آن چنين مىشود : و اگر نه مكروه بود اين كه باشند امّت حضرت محمّد صلَّى الله عليه و آله همه يك گروه مجتمع در اختيار كفر چون ببينند كه كفّار در نعمت و راحتند هر آينه مىگردانيديم براى كسى كه نمىگرود به خداى بخشنده مر خانه هايشان را سقفهاى از نقره و نردبانهاى نقره اى كه با بالا رفتن از آنها بر پشت بامها در آيند . بعد امام عليه السّلام فرمودند : و اگر خداوند متعال نسبت به امّت محمّد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم كه همه به يك دين گرويده و جملگى به كفر روى آورده‌اند چنين كرده بود ( يعنى سقف خانه ها و نردبانهايشان را از نقره مىكرد ) اهل ايمان محزون و مغموم مىشدند و ديگر كسى با ايشان نكاح و وصلت نمىنمود بلكه همه متوجّه اهل كفر مىشدند . حديث ( 34 ) پدرم رحمة الله عليه فرمود : سعد بن عبد الله ، از ابراهيم بن هاشم ، از نوفلى ، از سكونى ، از حضرت جعفر بن محمّد ، از پدر بزرگوارش عليهما السّلام نقل كرده كه آن حضرت فرمود : نبى اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمودند : هر گاه يكى از شما به بستر خواب رفت چون نمىداند چه بر سرش مىآيد آيا از دنيا مىرود يا عمرش باقى است لذا كنار ازار و پارچه اى كه روى خود كشيده را بگيرد و بگويد : اللَّهم ان امسكت نفسى في منافى فاغفر لها ( بار خدايا اگر جان و روح من را در خواب قبض نمودى پس بيامرزش ) .